شهرام ناظری

شهرام ناظری (زادهٔ ۲۹ بهمن ۱۳۲۸) موسیقی دان و خوانندهٔ اهل ایران است . او از خوانندگان شناخته شدهٔ موسیقی اصیل ایرانی و ملقب به “شوالیهٔ آواز ایران” است . مجمع انجمن آسیا وی را “هنرمند برتر آسیا” , روزنامهٔ نیویورک تایمز او را “بلبل فارسی” و روزنامهٔ کریستین ساینس مانیتور او را “لوچیانو پاواروتی ایران” نامیده است .شهرام ناظری نخستین آلبوم هایش به صورتِ آلبوم های مشترک با محمدرضا شجریان با محتوای میهنی و مضامینی نظیر آزادی خواهی در اواخر دهه پنجاه توسط کانون چاووش منتشر شد و از آثار کانون چاووش , تصنیف های ایران ای سرای امید ساختهٔ محمدرضا لطفی بر روی شعری از ه .ا .سایه که توسط هم شجریان و هم ناظری خوانده شد , و آزادی با صدای ناظری و همراه شو عزیز با صدای شجریان , به شهرت بالا رسیدند . پس از پایان کار کانون چاووش , ناظری در دهه شصت به خواندن قطعات بسیار با شعر مولانا جلال الدین بلخی پرداخت و نخستین خواننده ای شد که به طور ویژه به شعر مولوی توجه کرده است و از آن میان , آلبوم گل صدبرگ به شهرت و محبوبیتِ بالا رسید . در آغاز دهه هفتاد , همکاری شهرام ناظری با پسرعمویش کیخسرو پورناظری منجر به خلق آثاری با ساز تنبور شد . از آثار حاصل این دوره , تصنیف مهتاب رو شهرت خاصی یافت .